Hanoi Rocks - Self Destruction Blues

„Samodestrukcyjna Ambicja”

O Hanoi Rocks było dość głośno w latach ’80. Był to czas, kiedy glam metal zaczynał opanowywać powoli świat, a obecnie jest konsekwentnie przemilczany przez mainstream. A szkoda, bo zespół ten swego czasu stał się rockowym towarem eksportowym Finlandii - z wierzchu żelowanym i pokrytym tandetnym makijażem, lecz wewnątrz będący czymś więcej. Płynąc na fali popularności glam metalu spod znaku Mötley Crüe w 1982 r. Hanoi Rocks wydał album „Self Destruction Blues”, który to utwierdził międzynarodową publiczność, że ma ona do czynienia z kapelą, która jest czymś więcej niż atrakcją sezonu. Jednak po latach album sprawia gorsze wrażenie i chaotyczne. Jak bardzo gorsze i dlaczego „chaotyczne”?

Zacznijmy od plusów płyty. Początkowo zadziwia na przykład rzetelność mniej-więcej połowy tekstów zawartych na płycie. Ich dojrzałość oraz skupienie na tematyce miłosnej nieco kontrastuje z „typowymi” dla glam metalu tandetnymi fragmentami lirycznymi (pozbawionymi ładu i składu). Czyli: jest co poczytać. Albumu słucha się może nie z zachwytem, ale na pewno z przyjemnością. Utwory przemijają szybko i sprawnie przy odsłuchiwaniu całości. Kiedy jednak przychodzi do odsłuchu pojedynczego... Cóż, jest gorzej, ale o tym za moment. Co jednak wyróżnia Hanoi Rocks? Dlaczego warto kojarzyć ten zespół przynajmniej z nazwy? Przykładową i najwartościowszą dla słuchacza ciekawostką jest przekraczanie muzycznych barier przez kapelę. Podczas słuchania płyty wielokrotnie zadziwia ilość partii saksofonowych i harmonijkowych zagrywanych przez wokalistę Hanoi Rocks (Mattiego „Michaela Monroe” Fagerholma) – dodają one smaczku dla większości kawałków. Przejdźmy teraz do zawartości muzycznej płyty. Jak już wspomniałem wcześniej, album brzmi dzisiaj nieco gorzej niż w latach powstania. Uwagę zwraca nade wszystko mnogość motywów, usilny eklektyzm brzmienia. Wygląda na to, że Hanoi Rocks chciało zaimponować światu kunsztem muzycznym w każdym rodzaju muzyki (a przynajmniej rocka). Przykłady? “Self Destruction Blues” (knajpiany blues rock), “Whispers in the Dark” (futuryzm spod znaku Billy’ego Idola z okresu wydanego 11 lat później [!] “Cyberpunk”), „Taxi Driver” (shock rock), „Problem Child” (punk rock)... Jak widać, rozstrzał stylistyczny jest spory. Niektórym się spodoba, innym – nie. Moim zdaniem jest to po prostu brak artystycznej konsekwencji.

Skoro jesteśmy przy klimacie... Warto zauważyć, że „Self Destruction Blues” to płyta całkiem inspirująca dla późniejszych pokoleń wykonawców. Jednak może wpierw poruszymy motywy „skopiowane” od innych wykonawców. Bo o ile riff „I Want You” przywodzi na myśl hit The Beach Boys „Surfin’ USA” w ostrzejszej wersji (zapoznanie się z coverem Blind Guardian dowodzi słuszności tej tezy), “Nothing New” jest rżnięciem z dorobku Lynyrd Skynyrd, to przy „Café Avenue” widać znaczną inspirację wokalną Mattiego „Michaela Monroe” Fagerholma w postaci Joego Strummera (wokalisty The Clash), a The Cure mogłoby przy słuchaniu „Café Avenue” zirytować się z powodu zerżnięcia swojego stylu melodii z płyty „Three Imaginary Boys”. Odwracając jednak złą famę: z twórczości grupy garściami czerpie wczesne Guns & Roses (“Beer and a Cigarette”, które podobno zostało przez grupę scoverowane na potrzeby płyty „The Spaghetti Incident?”), nie mówiąc już o tym, jak zabawnie brzmi motyw klaskany w “Nothing New” dla osób, które wcześniej zapoznały się z hitem Electric Six (zespołu, który przyznaje się do fascynacji glamem) „Gay Bar”...

Skupmy się teraz na zawartości stricte piosenkowej. Od glam metalu (w przypadku Hanoi Rocks umieszczenie zespołu w jakimkolwiek gatunku rocka to spore uproszczenie) wymagamy przebojowości (szczególnie w warstwie refrenowej). Jak jest na „Self Destruction Blues”? W zasadzie jest średnio, a wręcz słabo. Jedynym dobrym utworem wydaje się być „Love’s an Injection”. W nim znajduje się esencja grania grupy: wyrazisty bass, fajny śpiew

Mattiego „Michaela Monroe” Fagerholma, perkusyjny „marsz” oraz świetną gitarę prowadzącą. Pozostałe kawałki z reguły kopiują powyższy schemat. Dość sprytnym pomysłem było wklepywanie partii chóralnych („Love’s an Injection”, „Café Avenue”, „Kill City Kills”, “Desperados”), które na początku wzbudzają pozytywne odczucia, by przy bliższym zgłębianiu albumu z reguły wszystko psuły i sprowadzały muzykę do parteru. Ciekawie sprawdza się zabawa stylistyką i wprowadzanie słuchacza w dany nastrój. Ciekawie na początku. Później eklektyzm ów tylko razi i przeszkadza w przeżywaniu muzyki („I Want You” to słoneczna wyluzowana California, brytyjskie „Café Avenue” i „Kill City Kills”, południowe Stany Zjednoczone Ameryki Północnej w “Nothing New”, republikańska knajpa w utworze tytułowym)...

„Self Destruction Blues” nie jest złą płytą. Jest natomiast krążkiem pozbawionym konsekwencji, zawierającym zbyt wiele pomysłów. Początkowy odsłuch faktycznie jest fajny i daje sporo frajdy, ale w tej muzyce (mimo zamierzeń kapeli) nie odnajdziemy zbyt wiele ambitnego grania. Płyta godna uwagi na kilka przesłuchań. Na więcej słuchacz nie będzie miał zwyczajnie siły i chęci.

Telegraficzny skrót:

1) “Love’s an Injection” ****

2) “I Want You” ***

3) “Café Avenue” ***

4) “Nothing New” ***

5) “Kill City Kills” ***

6) “Self Destruction Blues” ***

7) “Beer and a Cigarette” **

8) “Whispers in the Dark” ***

9) “Taxi Driver” **

10) “Desperados” **

11) „Problem Child” **

12) „Dead by X-Mas” ***

Klimat: *** (eklektyczny)

Znużenie: **** (małe)

Teksty: ***

1) “Love’s an Injection” ****

2) “I Want You” ****

3) “Café Avenue” ***

4) “Nothing New” ****

5) “Kill City Kills” **

6) “Self Destruction Blues” **

7) “Beer and a Cigarette” *

8) “Whispers in the Dark” *****

9) “Taxi Driver” **

10) “Desperados” ****

11) „Problem Child” ***

12) „Dead by X-Mas” ****

Końcowa ocena: *** +

Na skróty: Eklektyczny glam metal rodem z Finalndii. Można posłuchać.

Faith and the Muse - Annwyn, Beneath the Waves

„Szum Gotyckich Fal”

Faith and the Muse należy do grona zespołów kultowych. O ile jest znany w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej i dla wielbicieli rocka/metalu gotyckiego, zwykle jest milcząco omijany przez obecny mainstream. Ich drugi krążek „Annwyn, Beneath the Waves” jest niejako esencją stylu grupy, a zarazem intrygującym połączeniem folku, muzyki celtyckiej oraz gotyckiego rocka/metalu. Przyjrzyjmy się temu zjawisku w niniejszym tekście...

Zacznijmy od przedstawienia artystów dzisiejszego teatrum. Są to (poczynając od dam): Monica Richards (jego piękniejsza część - Muza) i William Faith (swoistego mecenasa nadobnej Muzy).

Otoczka celtycka dzieli miejsce na „Annwyn, Beneath the Waves” z walijskim folkiem, a wszystko okraszone zostaje szczyptą nieco ostrzejszego grania. Zatem mamy do czynienia z atmosferą dość niecodzienną. Lirycznie „Annwyn. Beneath the Waves” to z reguły ludowe opowieści o dość smutnych zakończeniach, lekkostrawne przemyślenia filozoficzne i czerpanie z dziedzictwa kulturowego kręgów wszelakich (łacińska zagadka Sfinksa z “Cantus”, „The Sea Angler” jest tłumaczeniem poezji pióra Johanna Wolfganga von Goethe, a “Hob Y Derri Dando” to tradycyjna pieśń zakorzeniona w Walii). Czas przejść do zawartości muzycznej płyty. Zacznijmy od początku, utworu tytułowego.

Przestrzenne “Annwyn, Beneath the Waves” objawia się nam ładnym riffowaniem i lekką perkusją, by po chwili przybrać nieco bardziej urozmaiconą formę. Po chwili pojawia się Monica Richards – wokalistka obdarzona zmysłowym i nieco dziewczęcym wokalem. Dość niepowtarzalna wokalistka. Chorus oparty na chwytliwym zaśpiewie dobrze zapada w pamięć. Po chwili słuchania jednak odnosimy wrażenie, że zespół postawił na schemat „byle do refrenu”. Gdyby nie zaangażowanie pani Richards ten utwór nie przetrwałby w słuchawkach dłużej niż połowę swojego czasu trwania. Nie jest zły ale niekoniecznie zachęca do dalszego odbioru krążka, jest odrobinę zagubiony i niekonsekwentny.

„The Silver Circle” jest zgoła inny. Oparty na ludowym brzmieniu od samego początku wnosi klimat baśni do słuchawek. Przestrzeń odchodzi na dalszy plan, a na czoło wysuwa się gitarowe bicie i głos Monici. Nietrudno wyobrazić sobie wokalistkę roztańczoną z tamburynem niczym Cyganka w towarzystwie gitarzysty w osobie Williama Faitha. Przybywanie natężenia mocy instrumentów rytmicznych i gitar nadchodzi dość sensownie, choć podobnie jak poprzedni kawałek – ten też nie nadaje się do częstego odsłuchu.

Przestrzeń znowu ulega stężeniu, gdy nadchodzi „Cantus”. Zagadka Sfinka, która ma w sobie więcej z muzyki symfonicznej i plemiennej niż z rocka. Klimat starożytnego Egiptu zostaje z łatwością osiągnięty. Zaśpiew Richards połączony z dobrym efektem echa daje przyjemny dla ucha efekt. Coraz lepiej.

„Dream of Macsen” ubarwiony szeptem Williama Faitha w połączeniu z echem intryguje. Po około dwóch minutach pojawia się zaśpiew Richards, która jak zwykle wywiązuje się ze swojego zadania w sposób doskonały. Potem następuje chwila kontemplacji i przyjemny fragment sekcji dętej. Dzieło raczej kontemplacyjne niż przebojowe, mające w sobie coś z ducha Dead Can Dance (który, jak widać po przesłuchaniu całego albumu na dobre posiadł ciała muzyków Faith and the Muse...).

“Fade and Remain” jest przepiękny od samego początku. Melancholia gitar spaja doskonale szept-śpiew Monici. Wzbieranie tempa obejmuje wszystko niczym spokojna morska fala. Ma w sobie zarówno siłę, jak i delikatność. Lekkie tempo perkusyjne w świetny sposób wieńczy całość kawałka.

Chwila niepokoju i w ruch znowu wchodzą plemienne bębny. “Arianrhod” to przede wszystkim właśnie one oraz smutny zaśpiew Monici Richards (mający w sobie coś z estetyki Bliskiego Wschodu). Udany przerywnik, który spodoba się dla fanów Dead Can Dance w mniej przystępnym wydaniu.

“Branwen Slayne” to monolog liryczny Richards, który opiera się na przeciąganiu tonów. Najlepiej wypada tutaj wyliczanka występująca w okolicach pierwszych dwóch minut kawałka. Stopniowe klepnięcia w talerze i bębny dają zadowalający efekt. Stopniowe wprowadzanie instrumentów strunowych buduje ciekawą atmosferę, która w apogeum wprost emanuje patosem.

“Hob Y Derri Dando” to krótki przerywnik, tradycyjna pieśń walijska zaśpiewana „dziewczęco”, niejako od niechcenia przez Monicę. Ma w sobie sporo uroku i nieświadomie przywołuje lekki uśmiech na usta słuchacza. Surrealistyczna magiczna wyliczanka o bajkowym odcieniu. Ciekawe.

Od wesołej przyśpiewki przechodzimy do dalekich uderzeń jakby serca. “Cernunnos” to zdecydowanie inna tematyka niż ta prezentowana wcześniej. Potężny utwór z głosem Williama Faitha przechodzi od partii bębniących uderzeń do chaotycznych odgłosów „realnego świata”. Krzyk wokalisty jest pełen furii i bólu, co stanowi idealny wstęp do kolejnego kawałka.

Największym przebojem tej płyty zdaje się być „The Hand of Man”. Zarzucać można mu podobieństwo do dzieł The Cure – zarówno hipnotyczna gitara, jak i uproszczony w uroczy sposób bass są tu ewidentnie wzorowane na dokonaniach tego zespołu-legendy. Do tego wszystkiego mamy pierwiastek The Sisters of Mercy (Faith brzmi niemalże jak Andrew Eldricht) w śpiewie. Pełen pasji wokal Faitha jest niesamowity, stanowi silnik utworu. Zniekształcony monolog w dalszej części brzmi świetnie, muzycznie jest również ciekawie... Mimo, że pozujący na przebój, jest to kawałek, który stanowi znacznie wyższą klasę twórczą niż poprzednie.

Pojawia się przed nami „słyszalna cisza”. Do niej dopasowują się delikatne klawisze – zwiastun ponownego przyjścia Monici. Tym razem fortepian ma towarzyszyć tej „seksowniejszej” wersji Richards. Jak się nie cieszyć z takiego powrotu wokalnego? Melancholia łączy się tu z patosem w słusznie dawkowanej mierze, by miejscami dać wprowadzić odrobinę instrumentów strunowych. Cisza jednak zaczyna być coraz „głośniejsza” i utwór musi się skończyć. I oto nasza Muza znowu znika w morskiej toni.

Powtarza się niejako motyw z początku płyty. Melancholia zostaje zażegnana, gdy trzepocząc barwnymi skrzydłami pojawią się „Birds of Rhiannon”. Mruczenie Richards i strunowe zagrywki gitarowe dodają utworowi gotyckiego klimatu (porównanie z Dead Can Dance jak najbardziej trafne). Piękne.

„Rise and Forget” to kolejna metalowa jazda. Dość podobny brzmieniowo do „The Hand of Man” dostępuje zmiany personalnej – to Monica gra tu pierwsze skrzypce. Jej cedzący pełen złości głos przechodzi w wysoki krzyk o sporej dawce przebojowości. Gdyby nie wcześniejszy „przebój” ten kawałek miałby niezłe przyjęcie. Lecz skoro muzycznie jest niemal bliźniaczy do „The Hand of Man” – nie jest zbyt udany w tym momencie albumu.

Urywane fragmenty zniekształconych głosów stają się podstawą dla „Apparition”. Jest to z początku utwór dziwny (słychać tu uderzenia po... rurach?), który po chwili powtarza kluczową zagrywkę gitarową albumu, głos Monici – a wszystko to podbite echem syntezatora. Dziwna ciekawostka, niezbyt dobrze podsumowująca dotychczasowe utwory...

Każda podróż w pewnym momencie musi się skończyć. Tak jest też w przypadku „Annwyn, Beneath the Waves”. Jest to album o intrygujących zwrotach akcji, nastawiony raczej na kontemplację niż przebojowość (mimo, że dwa „hity” posiada). Pełen zadumy, ale też furii. A nade wszystko – bajowy i magiczny. Jeżeli ktoś chce zasłuchać się w magicznych baśniach Monici i Williama – zachęcam. Nie sądzę, aby ktoś wyszedł z ich świata znudzony.

Telegraficzny skrót:

1) “Annwyn, Beneath the Waves” ***

2) “The Silver Circle” ***

3) “Cantus” ****

4) “The Dream of Macsen” ***

5) “Fade and Remain” ****

6) “Arianrhod” ***

7) “Branwen Slayne” ****

8) “Hob Y Derri Dando” ****

9) “Cernunnos” *****

10) “The Hand of Man” *****

11) „The Sea Angler” *****

12) „The Birds of Rhiannon” ****

13) „Rise and Forget” ***

14) “Apparition” **

Klimat: *** (patos)

Znużenie: *** (średnie)

Teksty: ***

1) “Annwyn, Beneath the Waves” ***

2) “The Silver Circle” ***

3) “Cantus” **

4) “The Dream of Macsen” ****

5) “Fade and Remain” ***

6) “Arianrhod” -

7) “Branwen Slayne” ***

8) “Hob Y Derri Dando” **

9) “Cernunnos” ***

10) “The Hand of Man” ****

11) „The Sea Angler” ****

12) „The Birds of Rhiannon” -

13) „Rise and Forget” ***

14) “Apparition” -

Końcowa ocena: ****+

Na skróty: Dobry gotycki album najeżony ciekawymi odmianami stylistyki. Warto.

ZZ Top - Rhythmeen

„Skołtuniona Broda (i Wąs)”

Wyluzowani blues-rockowi brodacze (i wąsacz, gwoli ścisłości) z teksańskiego ZZ Top w 1996 r. nagrali album, który nie różnił się zbytnio od pozostałych. W przypadku tego zespołu nie jest to określenie pejoratywne, a wręcz przeciwnie - kapela ta jest wszakże kochana za wierność swojej stylistyce – zarówno muzycznej, lirycznej, jak i scenicznej. Jak płyta „Rhythmeen” wypada na tle pozostałych nagrań zespołu? Czy jest w ogóle warta uwagi? Przekonajmy się.

Kunszt gitarowy Billy’ego Gibbonsa będący owocem wieloletniej praktyki jest dość rozpoznawalny podobnie jak jego charakterystyczny wokal. Proste zagrywki w połączeniu z bluesowym śpiewem dają wspaniały efekt, który dość trudno zaszufladkować do typowego southern rocka, a które łatwo skojarzyć z dokonaniami australijskiego AC/DC. O czym śpiewa Brodacz? Cóż, teksty zespołu są na dość paskudnym poziomie. Jak widać, ewidentne podejście do słuchacza za pomocą prostych metod jest obecne również w warstwie lirycznej. Jednakże o ile muzyka wychodzi po części obronną ręką z owej prostoty, to teksty – już nie. Jak ma się do tej wady klimat płyty? Otóż sam album epatuje luzem, słucha się go z przyjemnością – z łatwością przenosi klimat rockowego Teksasu do naszych słuchawek.

Sama jakość muzyki jest na zdecydowanie średnim poziomie. Są kawałki lepsze (fajny wokalnie “Bang Bang”, “My Mind Is Gone” z ciekawym motywem gitarowym), gorsze (niekonsekwentne i wtórne “Vincent Price Blues”, nudne “Zipper Job”, monotnne “Hairdresser”, sztampowe “She’s Just Killing Me”, czy po prostu słabe “Loaded”, „Pretty Head”, „Hummbucking, Pt.2”), a reszta jest wykonawczo po prostu średnia. Muzyka jest niby chwytliwa, ale na dłuższą metę całość płyty po prostu ogrywa stare motywy gitarowe w różny sposób. I, jak wspomniałem wcześniej, nie byłaby to wada, gdyby wykonanie było konsekwentne (a takowe nie jest). Wibrujące gitarowe granie, pulsujący bas, umiarkowana perkusja... Niby wszystko jest w porządku, ale... ostatecznie całości brakuje jakiegoś punktu zaczepienia. Powiedziałoby się: nieprzemyślany chaos artystyczny.

W ostatecznym rozrachunku „Rhythmeen” rozczarowuje. Jest to album niekonsekwentny, pełen naszego starego dobrego ZZ Top w wersji pijacko-knajpianej. Nie sposób nie docenić warsztatu instrumentalnego, jednak gubi się on w całej chmarze efektów, buczących harmonijek i głupawych tekstów. Nawet fan grupy będzie rozczarowany, a co dopiero początkujący koleżka Brodaczy (i Wąsacza, gwoli ścisłości).

Telegraficzny skrót:

1) “Rhythmeen” ***

2) “Bang Bang” ****

3) “Black Fly” ***

4) “What’s Up with That” ***

5) “Vincent Price Blues” **

6) “Zipper Job” **

7) “Hairdresser” **

8) “She’s Just Killing Me” **

9) “My Mind Is Gone” ****

10) “Loaded” **

11) „Pretty Head” **

12) „Hummbucking, Pt.2” **

Klimat: **** (wyluzowany)

Znużenie: **** (małe)

Teksty: *

1) “Rhythmeen” *

2) “Bang Bang” **

3) “Black Fly” **

4) “What’s Up with That” *

5) “Vincent Price Blues” *

6) “Zipper Job” *

7) “Hairdresser” *

8) “She’s Just Killing Me” **

9) “My Mind Is Gone” *

10) “Loaded” *

11) „Pretty Head” *

12) „Hummbucking, Pt.2” *

Końcowa ocena: ** +

Na skróty: Słaby album będący efektem połknięcia własnego ogona przez legendarnych blues-rockowców.

Motley Crue - Dr. Feelgood

„Dr. Zróbmidobrze Jest Fachowcem”

Bardzo wyluzowany album. Określany jako jeden z najlepszych w historii zespołu Mötley Crüe, a zarazem – w całej historii heavy metalu, a przynajmniej – jego glamowej odmianie. Od jego wydania minęło 21 lat, a mimo tego nie zestarzał się zbytnio. Świeższe, dzisiejsze spojrzenie na „Dr. Feelgood” Mötley Crüe prezentuję z przyjemnością poniżej.

Zaczynają dość dziwacznie. Przekornie - można by rzec, a na pewno – ciekawie. Zgrzytliwe intro “T.N.T. (Terror ‘N Tinseltown)” ze zniekształconymi głosami służby medycznej to żartobliwe podejście do tytułu płyty. Na start – intrygujące.

Prawdziwe wejście to genialny groove utworu tytułowego. Wszystko chodzi tu jak w zegarku, szczególnie - instrumentalnie. Wokalista nie ma nic wspólnego z nadmierną słodkością, jakże nużącą i mdłą w tym gatunku – jest melodyjnie zadziorny. W tle mamy solówkę, na planie pierwszym – powtarzaną partię początkową. Mimo kolejnych odsłuchań – nie nuży. Wspaniały początek.

Średnio ciekawa wstawka akustyczna to tylko pretekst dla kolejnego utworu do niezłego rozwinięcia. „Slice of Your Pie”. Gitarowo dobry (moment zwolnienia w środku utworu!), wokalnie – bardzo dobry. Dwuznaczny tekst wspaniale pasuje do podkładu muzycznego. Uderzenie melancholii w połączeniu z zamyśloną partią liryczną daje naprawdę świetny efekt i zdecydowanie ratuje utwór od miana „klona” „Dr. Feelgood”. Coraz lepiej.

Kolejny utwór, “Rattlesnake Shake” z początku nie różni się specjalnie od poprzedników: po prostu świetne, rzetelne i chwytliwe granie. Wstawienie partii dętych było naprawdę doskonałym pomysłem – dzięki nim utwór nabiera fajnego tempa, a wstawka basowa rozkłada na łopatki, nadając całości posmaku... jazzowego. Szkoda, że wklepana partia pianina i denny tekst sprawiają raczej negatywne wrażenie. Jednak ostatecznie – bardzo dobry kawałek.

“Kickstart My Heart” – przesterowana gitara na początku i genialne przyspieszenie sprawiają, że utwór od razu spodoba się miłośnikom szybkiej jazdy po polskich bezdrożach. Piosenka nastawiona na hit jest okraszona partiami krzyku („Oh, yeah!”), jednakże, w odróżnieniu od produkcji współczesnych - ma to swój specyficzny smak. Powiedziałoby się – smak rozpalonej gumy. W końcu jednak jazda zwalnia wraz z postukiwaniem perkusji. Uspokojenie? W żadnym wypadku – to tylko rozpędzenie się przed kolejną prostą. Cudowne i wyluzowane.

Nieprzekonująco wypada z kolei „Without You”. Rzewna, za słodka balladka jest tym, za co nienawidzi się glam metalu – pełna mdłości i pudru. Nie jest to beznadziejny utwór, ale psuje tak wspaniały początek! Za to należy się tylko nagana twórcom.

Riffowane “Same Ol’ Situation (S.O.S.)” to piosenka hymnowata. Oparta na refrenie nie ma do zaoferowania nic szczególnego. Fakt, gitarzysta się stara wklepać gdzieś ciekawą zagrywkę, jednakże nie za bardzo mu to wychodzi. Denny tekst – kolejna wada. Czyżby utrata siły i zdanie się na popłynięcie na fali ostatnich - średnich - utworów?

Fajny początkowy riff „Sticky Sweet” i dobre prowadzenie gitar. Nieco smakowitej perkusji, niestety – nie tak dobrze zaśpiewane jak utwory wcześniejsze, to jest: te z początku albumu. Lepsze niż ostatnie, w każdym bądź razie. Niezły refren, lecz niepotrzebne są tu pojękiwania. Do tego końcówka z motywem gitarowym w tle jest nietrafiona, a tekst – „paskudny”. Ogółem – znowu średnio.

Odgłos rozpinanego rozporka i żeński chichot w „She Goes Down” jest dość... nowatorskim wstępem. Dalej mamy średnią partię, charakterystyczną dla utworów wcześniejszych – ogółem mam uczucie deja vu. I znów mamy dość nieśmiałe próby przebicia się przez ścianę sztampu przez gitarzystę. I znów jest to niekoniecznie potrzebne, a nade wszystko – za cichutkie, nieprzekonujące. Nie muszę chyba dodawać, że o ile tematyka utworu jest fascynująca, to tekst – żałosny i denny. Ogółem: średni utwór.

Cukierkowa gitara w “Don’t Go Away Mad (Just Go Away)” nie zwiastuje niczego dobrego. Mamy tutaj do czynienia z paskudnym kawałkiem country ballady – bez ładu i składu. Niby refren jest w porządku, ale całość brzmi równie słabo jak poprzedniczki. Da się tego słuchać, lecz – po co? W formie balladowej tej płyty nie da się ugryźć, po prostu.

Kolejna ballada – tym razem „Time for Change” - oparta jest na motywie klawiszowym. Ma ciekawą zagrywkę gitarową mniej więcej w 1/3 kawałka i zgrabną solówkę. Prócz tego – nic ciekawego. Kolejny średni utwór, psujący odbiór całości.

„Dr. Feelgood” z pewnością, robi dobrze dla słuchu odbiorcy. Mamy tutaj do czynienia z muzyką będącą uosobieniem luzu, prostą. Z drugiej strony rażą idiotyczne, powiedziałoby się: „glamowe” i „amerykańskie” teksty oraz hamowania inwencji twórczej poszczególnych muzyków. Jeżeli jednak teksty nie są dla Ciebie istotne – album przynajmniej przez jakiś czas będzie gościł w Twoim odtwarzaczu.

Telegraficzny skrót:

1) “T.N.T. (Terror ‘N Tinseltown)” ****

2) “Dr. Feelgood” *****

3) “Slice of Your Pie” ****

4) “Rattlesnake Shake” ****

5) “Kickstart My Heart” *****

6) “Without You” **

7) “Same Ol’ Situation (S.O.S.)” ***

8) “Sticky Sweet” ***

9) “She Goes Down” ***

10) “Don’t Go Away Mad (Just Go Away)” **

11) “Time for Change” ***

Klimat: **** (wyluzowane)

Znużenie: *** (normalne)

Teksty: ** (słabe)

1) “T.N.T. (Terror ‘N Tinseltown)” ***

2) “Dr. Feelgood” ****

3) “Slice of Your Pie” ****

4) “Rattlesnake Shake” **

5) “Kickstart My Heart” **

6) “Without You” *

7) “Same Ol’ Situation (S.O.S.)” **

8) “Sticky Sweet” *

9) “She Goes Down” *

10) “Don’t Go Away Mad (Just Go Away)” *

11) “Time for Change” **

Końcowa ocena: ****

Na skróty: Z pewnością niezły album. Im mniej zwracamy uwagi na teksty – tym jest lepszy.